อามโน's profile® ÄrmÑò™ ± I'll be here ...BlogListsGuestbookMore  |  Tools Help |
|
May 26 Cottageก่อนจะกลับไปเชียงใหม่ เพื่อไปเป็น "ปี 2"
เวลาก็ผ่านไปเร็วดี... 1 ปีมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย
กลับเชียงใหม่ คงเป็นชีวิตที่วุ่นวายอีกครั้ง
คงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบ "อยู่ไปวันๆ" อีกครั้งล่ะมั้ง
อยู่บ้านเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุดละ
ไม่มีที่ไหนอุ่นใจเท่าบ้านเรา ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
มีความสุขกับทุกๆสิ่งที่เห็น ทุกๆสิ่งทีได้ทำ
ครอบครัวเราอบอุ่นดีจัง...
อากาศปลอดโปร่ง ตื่นเช้าตื่นสายก็สดชื่นเหมือนกัน
ตื่นขึ้นมาก็ไม่กินข้าวเช้า เล่นเกมก่อนซะงั้น
(ประโยคข้างต้นเป็นประโยคประเภท "น")
(เด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ)
เล่นเกมแล้วก็กิน กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็ตื่น
ตื่นแล้วก็เล่นเกมอีกนิด แล้วก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
กินนั่น กินนี่ ตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย เห้ออ...
คงไม่ได้เจอกันอีกนานมั้ง รึเปล่าไม่รู้
ทุกอย่างเป็นไปอย่างสวยสดงดงาม
มองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องดีๆ
วันนี้ เห็นประกาศอาจารย์ 3 อีก 230 คน
แม่กูก็เป็น 1 ในนั้นด้วย!!! ดีใจร้องซะลั่นบ้านเลย
ดีใจกับแม่จริงๆ แม่พยายามมาเป็นปีๆละ
ผ่านอุปสรรคมาหลายอย่าง รอแล้วรออีก
และแล้ววันนี้ก็มาถึง อืม... ของเค้าดีจริงๆ
ตอนค่ำๆ ไปกินข้าวเย็นที่บ้านคุณตาคุณยาย
กินข้าวพร้อมกันคนเยอะๆนี่มันสนุกดีจัง
กับข้าวมีให้เลือกกินมากมายหลายอย่าง
ผู้ใหญ่เค้าก็คุยเฮฮากันไป กูก็กินอย่างเดียวเลย ไม่พูดไม่จา
คุยไปคุยมา วกมาเรื่องกูจนได้ เริ่มที่ "ทรงผม"
และก็ไปจนถึงเรื่อง "ผู้หญิง" จนได้
พ่อ แม่ ป้า น้า ถามถึงเรื่อง "ผู้หญิงคนนั้น"
คนที่เคยเห็นในอัลบั้มรูป* ตอนไปอยู่ที่หออามโน
อัลบั้มรูปนั้น อามโนนำรูปคนที่รักมากที่สุด
ที่มีอยู่ในคอม เอาไปอัดเก็บไว้เป็นอัลบั้ม
และก็วางไว้บนโต๊ะ พอคุณแม่และป้าๆน้าๆเข้าไปในห้อง
ก็หยิบไปดูซะงั้น และก็บอกว่านี่แหละ "แฟนอาม"
อัลบั้มนั้น ถ้าใครดูแล้ว คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้
มีแต่รูป "ผู้หญิงคนนั้น" ทั้งอัลบั้ม ประมาณ 35+ ได้มั้ง
ซึ่งตอนนี้ส่งไปให้ "ผู้หญิงคนนั้น" แล้ว
และกำลังจะเอาไปอัดใหม่อีกรอบ...
ป้ากับน้าถามตอนที่กินข้าวว่า คนที่เห็นในรูป ใช่รึเปล่า
พ่อก็จำได้ เพราะพ่อก็เคยดูอัลบั้มรูปเหมือนกัน
แม่ก็บอกป้ากับน้าว่า "เมื่อก่อนถามอามแล้ว อามบอกว่าเพื่อน
ใช่คนพิเศษมั้ย ก็ไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่รู้เนอะ ไม่เห็นพามาให้แม่รู้จักเลย"
อามโนก็ได้แต่ยิ้ม และก็บอกๆไปว่า ไม่ใช่หรอก เป็นเพื่อนกัน
ไม่น่าเชื่อ ว่าจะโดนแซวจากทุกคน
ทำไงได้ ก็ต้องยิ้ม และบอกไปเหมือนบรรทัดข้างบน
ต้องยิ้ม ต้องทนยิ้ม ต้องฝืนยิ้ม
อยากบอกทุกคนเหลือเกิน ว่าตอนนี้ทุกอย่างมันเป็นยังไง
เห็นยิ้มๆแบบนี้ รู้มั้ยว่าอาหารมันกำลังจะไม่ย่อย
"เรื่องนั้น" มันแว่บเข้ามาในหัวอีกแล้ว
อาหารมีเยอะ ของอร่อยๆทั้งนั้น แต่ต้องรีบกิน ต้องรีบทำให้อิ่ม
สิ่งที่ได้ยินมันทำให้กินไม่ลง ทุกคนยังเข้าใจว่ามันยังเหมือนเดิม
ทั้งๆที่มันไม่ใช่เลย... อาหารไม่ย่อยจริงๆ...
มีเรื่องเป็นพันที่ทำให้มึความสุข ทำให้ยิ้มได้
แต่เมื่อคิดถึง "เรื่องนั้น" ที่มันผ่านเข้ามา
ความสุขเป็นร้อยเป็นพัน ดูเหมือนจะไม่มีความหมาย
ทำใจไม่ได้กับ "เรื่องนั้น" จริงๆ
 ...  TrackbacksThe trackback URL for this entry is: http://armno.spaces.live.com/blog/cns!6B0B7CBAF8CE335!861.trak Weblogs that reference this entry
|
|
|
