 | | |
| | |
|
Spaces home  ® ÄrmÑò™ ± I'll be here ...ProfileFriendsBlogMore |  Tools   |
® ÄrmÑò™ ± I'll be here forever.Sincerely thanks for your all comments. See Ya!
|
|||
|
June 19 Farewellบล็อกที่ ๙๘
บล็อกสุดท้าย
คงต้องบอกลาสเปซนี้แล้วล่ะครับ
ตลอดเวลากว่า 1 ปี กับอีก 2 เดือน ที่เริ่มทำสเปซนี้มา รู้สึกดีจริงๆ
พอถึงวันนี้ต้องเปลี่ยนอีเมล สเปซนี้ก็คงหยุดอัพไปด้วย
ส่วนบล็อกกับเกสต์บุ๊ก ตั้งใจให้มันยาวๆแหบบนั้นแหละ ไว้จะเข้ามาดูบ่อยๆ
ขอบคุณเพื่อนคนหนึ่งที่ให้อามโนสอนทำสเปซ ทั้งๆที่ตอนนั้นอามโนยังไม่ได้เริ่มทำ เลยต้องทำ และก็สอนมันไปด้วย... อืม ทุกอย่างเริ่มจากตรงนั้น
ขอบคุณทุกๆคนที่ผ่านเข้ามาที่นี่ ไม่ว่าจะเม้นท์หรือไม่ก็ตามนะ ขอบคุณที่ยังมารับฟังเรื่องราวไร้สาระต่างๆมากมาย
ขอบคุณเพื่อนๆ พี่ๆ น้องๆ ที่ทำให้ Friends list มันยาวเหยียดขนาดนั้น ทำไปได้เนอะ ~*~
ขอบคุณ... Johann Pachebel และศิลปินท่านอื่นๆ ที่แต่งและคัฟเวอร์เพลงเพราะๆในสเปซนี้ โดยเฉพาะ Canon อ่ะนะ
ขอบคุณ ผู้หญิงคนนั้น ที่ทำให้รู้จักความเสียใจ ความเจ็บปวด และทำให้อามโนหยุดหลอกตัวเองได้ซะที
However, my life still goes on. What ever will be will be. And I'll never GIVE UP.
See ya all at my New Space!
พบกันใหม่ที่สเปซใหม่ และก็เมลใหม่ด้วยครับผม
ArmNo,อามโน,แอ๋ม และทุกๆชื่อที่ท่านพอใจจะเรียก
06.18.2007
11.55 AM
ปล. จำนวนการดูเพจทั้งหมด: 3446 June 17 almost overบล็อกที่ ๙๗
เวลาคนเราอยู่กับอะไรนานๆ ไม่ว่าสิ่งนั้นจะเป็นอะไร ก็มีความ"ผูกพัน"ได้ทั้งนั้น
วันนี้จะมาแพ่มถึง "อีเมล" (E-Mail) ที่ใช้อยู่ปัจจุบัน
จำไม่ได้แล้วว่าสมัครตั้งแต่วันไหน เดือนไหน และปีไหน
แต่ก็จำได้คร่าวๆว่า หลังจากได้ชื่อ "อามโน" ไม่นานมากนัก
อ้อ คงตั้งแต่เริ่มเล่น MSN แหละมั้ง คงเป็นเวอร์ชั่น 6.2 มั้ง
ไม่รู้เหมือนกันว่าเรียนอยู่ม.ไร เหมือนจะนานมากๆ
หลังจากนั้น ก็ใช้เมลนี้มาตลอด ตั้งแต่ 2 MB, 25 MB มาจะเป็น 2GB
บังเอิญดีจริงๆที่ไม่มีใครคิดชื่อ armno ได้ในโลก
หรืออาจจะมี แต่ไม่เอามาสมัครเมลของฮอตเมล - -*
ดีๆ เสร็จกูเลย ... ก็ใช้ๆมาจนถึงทุกวันนี้
(จริงๆน่ะมีแหละ armno แต่เป็นเมืองนอก สำหรับในเมืองไทย
ยืนยันว่า "armno" มีเพียง 1 )
พอใช้มานานๆ เมลนี้มันก็เริ่มแพร่หลาย ก็เริ่มมีอีเมลแปลกๆเข้ามา
เยอะขึ้น เยอะขึ้นทุกวัน พวก Junk Mail น่ะแหละ
มันเคยหายไปพักนึง แล้วตอนนี้แม่งก็กลับมาอีก...
คงเป็นเพราะเอาเมลนี้ไปทิ้งไว้หลายที่แหละมั้ง
ทุกวันนี้ มีเว็บไซต์เป็นของตัวเอง (www.loveofze.com)
ที่ถึงตอนนี้แล้ว ก็ยังไม่เป็นรูปเป็นร่างซักที คิดแล้วเหนื่อย
อยากทำให้มันสุดๆไป จะว่าทีมเราไม่ค่อยดี ก็อาจจะใช่
ทำไมในทีมเรา ไม่มีคนที่มีใจรักเว็บที่เขาอาจไม่รู้ตัวว่าเป็นเจ้าของอยู่
เหมือนอย่างที่อามโนเป็นจริงๆ ... ไม่เป็นไร
พอมีเว็บของตัวเอง ในฐานะคนทำเว็บ ก็ต้องมีอีเมลของเว็บไซต์อีกอัน
แต่ mail server ที่โฮสต์นั่น ดันไม่ค่อยเจ๋งเท่าไหร่
จึงมีผู้โชคร้ายบางท่าน ที่อามโนบอกว่า จะเปลี่ยนอีเมลเป็น armno@loveofze.com
แล้วก็แอดเอ็มฯไป ซึ่งมาถึงตอนนี้ เมลนั้นถูกลบไปแล้ว
เหตุผลก็เพราะ มันเป็นแค่ passport.net id
เวลาจะเช็คเมล ก็ต้องลำบากไปเช็คที่โฮสต์ของเรา ก็นั่นไง ไม่เจ๋ง
วันสองวันที่ผ่านมากนี้ เลยเลือกใช้ domains.live.com
ที่ทำให้อีเมลที่โฮสต์ Loveofze.com ใช้งานได้เหมือนเมลของฮอตเมลจริงๆ
โดยไม่ต้องลงทะเบียนที่ passport.net
ที่สำคัญก็คือ ไม่ว่าจะออนเอ็ม เช็คเมล อัพสเปซ
สามารถทำได้ผ่าน Windows Live! Messenger ได้โดยตรง
ปกติอามโนออนเอ็มบ่อยๆ เพราะอย่างที่บอก ชอบอีเมลมากกว่าโทรศัพท์
พอเมลของ Loveofze.com ใช้งานได้เหมือน hotmail ทุกอย่าง
พูดง่ายๆก็คือ เป็นเมลของ hotmail แต่ได้หลัง @ เป็นชื่อเว็บของเรา ดีจัง...
ก็เลยคิดว่า จะเปลี่ยนเมลแบบ "ถาวร"
หมายถึง จะไม่ใช้ armno@hotmail.com อีกต่อไป
และนั่นหมายถึง Space แห่งนี้ อาจไม่มีการอัพอีกต่อไป...
อาจจะดูกระทันหัน แต่ก็ไม่เป็นไร เพื่อสิ่งที่ดีกว่า...
อีกไม่กี่วัน คงไม่ได้ใช้เมลนี้ แต่สเปซนี้อีก
จะใช้อีเมลใหม่ และเริ่มทำสเปซใหม่ ยังสนุกกับการทำสเปซอีกนาน
แต่ยังไง จะไม่ปิด account นี้หรอก แค่ปล่อยทิ้งไว้น่ะ
แล้วก็ บล็อกนี้ยังไม่ใช่บล็อกสุดท้ายหรอกน่า...
ปล. ตอนนี้เจ็บคอมาก พรุ่งนี้อาจจะเป็นไข้
ปล.2 ตอนนี้พี่ของอามโน ก็นอนเป็นไข้อยู่...
สงสัย กูคงไม่รอด โอ้ยยยย ไม่เอาว้อยยยยยย June 16 Me Myselfบล็อกที่ ๙๖
Habbit
ปากหมา ข้อแรกโผล่มาก็... ฮึ่ม ซะแล้ว
กวนตีน ไปกันได้กับข้อแรก
จริงใจนะ เห้ยจริงๆเว่ย คนปากหมามักจะจริงใจ ปากหวานมักไก่กา
ร่าเริง อารมณ์ดี บางครั้งเขาก็ว่าไม่รู้ร้อนรู้หนาวซะงั้น โรแมนติก ดูแล้วไม่หน้าจะไปกันได้กับบรรทัดข้างบน แต่ทุกคนบอกมาแบบนี้จริงๆ
รักอิสระ มากๆด้วย
บางครั้งก็ชอบอยู่คนเดียว ไปไหนคนเดียว หัวไว เอาไว้คิดอะไรกวนตีนๆ บางทีก็ตกใจ สมองไปไวเกิน - -" ไม่ชอบคนเยอะๆ วุ่นวาย ปวดหัวว่ะ ชอบตอบคำถาม มากกว่าการอธิบาย ถ้าอธิบายอะไรซักอย่าง จะพูดยาวมาก เพราะอยากให้คนฟังเข้าใจทุกช็อต! ไม่ค่อยสนใจว่าใครจะมองยังไง แต่สนใจว่าเขารู้สึกยังไงมากกว่า ชอบอ่านใจคนเล่นๆ เป็นคนมีเหตุผล (มากๆ) แต่บางครั้งก็ทำอะไรไร้สาระเป็นเหมือนกัน ไม่ชอบทำอะไรซ้ำๆซากๆ เป็นเวลานานๆ
แต่ชอบชีวิตที่มีระเบียบ มีแบบแผน แต่ไม่มากนะ มองโลกในแง่ดี
เชื่อคนง่าย นั่นแน่ อย่ามาหลอกกูนะ ไม่กลัวความตาย ยังไงอีกหน่อยก็ต้องตายกันหมดแหละ
เป็นคนขี้สงสาร (ไม่น่าเชื่อว่ะ)
ชอบทำตามใจคนอื่น มากกว่าตัวเอง Common
เพื่อนเรียก "แอ๋ม"
เรียนวิศวะคอม มอชอ
ใช้มือถือเอ็นเกจคิวดี ลุ้นให้พังอยู่ อยากได้ k550i ว่ะ มีโรคประจำใจคือ เป็นหวัดว่ะ
แป๋งหน้าเครียด... ป่าวนะ ไม่ได้ทำ มันเป็นแบบนั้นของมันเอง - -* ขับรถมีโอสีขาว เมื่อก่อนขับเฟรชสีฟ้า
จะอ่านหนังสือเรียนก็ต่อเมื่อจำเป็น
หนังสือที่ซื้อเป็นประจำคือ The Guitar Mag
มีหนังสือเยอะมาก ส่วนมากจะอ่านไม่จบ
ส่วนมากเป็นหนังสือวิทยาศาสตร์ ดาราศาสตร์ ดนตรี และหนังสือของน้าเน็ก
เป็นคนผิวแห้ง แต่ก็ไม่มากเท่าไหร่
Likes and not
ชอบฟังเพลง
ชอบ Pachebel's Canon มากๆ ชอบสะสม Canon ด้วย แต่ไม่ได้ชอบเพลงคลาสสิคนะ ชอบเพลงบรรเลงธรรมดา ชอบฟังเพลงร็อค อะไรก็ได้ที่เป็นร็อค ไม่ชอบแซ๊บและผองเพื่อน ไม่ว่าด้วยเหตุผลใดๆ แต่เข้าใจ ว่าแซ๊บก็มีหัวใจ แต่... ก็นะ
ชอบอ่านหนังสือ หนังสือทั่วๆไป ชอบมากหน่อยคือหนังสือที่น้าเน็กเขียน แต่ตอนม.ต้นชอบอ่านหนังสือเกม ชอบเข้าร้านหนังสือ ชอบซื้อหนังสือมากกว่าอย่างอื่น ยกเว้นของกิน ชอบดูหนังเกาหลี แนวหนังที่ชอบคือ Romantic Comedy รองลงมาคงเป็น Action มั้ง ไม่ชอบหนังผี เพราะส่วนมากจะไร้สาระ ชอบ "ผจญภัย" แฮ่ๆ
ชอบกินผัดเปรี้ยวหวาน ไม่ชอบอาหารเผ็ด ชอบถ่ายรูป ถ่ายแม่งไปเรื่อย แต่ไม่ค่อยถ่ายรูปตัวเอง สิ่งที่เกลียดที่สุดในชีวิตคือ บุหรี่
ไม่ดื่มน้ำเย็น (น้ำเปล่านะ)
ถ้าเล่นคอม จะชอบทำเว็บไป ฟังเพลงไป
เคยฝันอยากเป็นนักวิทยาศาสตร์ นักบินอวกาศ และนักชิม!
ชอบรถปอร์เช่ ทุกอย่างที่เป็นปอร์เช่ ไม่มีปัญญาซื้อด้วย ชอบเล่นบาส ตอนกลางคืน ชอบธรรมชาติที่สวยงาม แต่ให้ไปอยู่ป่าน่ะ ไม่เอาหรอก ชอบสีฟ้าเข้ม ไม่ชอบฟ้าธรรมดา
ชอบลม ไม่ชอบฝนตก ไม่ชอบอะไรเปียกๆ ไม่ชอบทำอะไรที่มันซ้ำใคร ชอบทำให้มันต่างไป ชอบดอกไม้ ชอบใช้อีเมล และ Windows Live! Messenger มากกว่าโทรศัพท์!! วันนี้พอแค่นี้ก่อน คิดไม่ออกละ เหนื่อย
ปล. ไม่ได้โปรโมทหนังนะ June 13 Blindedบล็อกที่ ๙๕
จะมีไหม ซักคน มาเปลี่ยนชีวิต ของฉัน เธอคือใคร
ที่จะรักจริง ไม่ทอดทิ้งกัน อยากจะรู้... ไม่ดีกว่า
กลับไปเป็นเหมือนเมื่อก่อนอีกครั้ง เมื่อยังไม่เคยมีความรัก
ตอนนี้อยากเห็นคนรักกัน รักกันเยอะๆ อยากเห็นคนดีๆกัน
อยากทำให้คนรักกัน ไอ้แอ๋ม...มึงเป็นกามเทพรึไง
เห็นคนรักกันแล้วรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก
ถึงแม้เราจะไม่มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรก็ตาม
แต่ความรักก็ทำให้โลกมีความสุข
but for myself now, i DON'T intend to be a lover.
i don't care if someone tell me to have a lover.
i'm so sad with that passed day. i haven't felt better yet...
Time passed, my life still here...
Perhaps... do i need someone?
อยากที่บอกไป ตอนนี้ "ไม่ต้องการ" ที่จะมีความรัก
ไม่ต้องการให้ใครมารัก หรือมาสนใจ จะบอกว่าปิดตัวเอง ก็คงไม่ผิด
ตอนนี้ ยังไม่รู้ตัวเอง จะเอายังไงกับชีวิต จะเดินไปทางไหน
Now you've gone away. Where can i go from here?
เพราะเรื่องที่ผ่านมา มันคงยากที่จะทำให้ ยากที่จะลืม
มีอยู่สิ่งหนึ่ง สิ่งที่เคยที่มา สิ่งที่ทุกคนคิดว่าผิด สิ่งที่หลายคนมองไม่ดี
สิ่งที่แม้แต่กูเอง ก็ยังไม่รู้เหตุผล ว่าทำไมต้องเป็นแบบนั้น
ทำไมต้องทำแบบนั้น แล้วทำไมคนอื่นต้องเข้าใจผิด
ตอนนี้กำลังหาคำตอบให้กับตัวเอง... June 06 Opening
บล็อกที่ ๙๔
ในที่สุดก็ถึงเวลาที่เรียกว่า "เปิดเทอม" ซะที
คำว่า "เปิดเทอม" หมายถึง เทอมมันเปิดแล้ว
เทอมมันเปิดแล้ว หมายถึง เปิดให้นักศึกษาเข้าไปเรียน
เปิดให้นักศึกษาเข้าไปเรียน หมายถึง ค่าใช้จ่ายมากมายตามมา
ค่าใช้จ่ายมากมาย หมายถึง ค่าลงทะเบียน ค่าหนังสือ เอกสาร ค่าโง่ CTX บลาๆๆ
ซึ่งเงินเหล่านั้น ทำให้ค่าใช้จ่ายธรรมดา เป็นค่าใช้จ่ายที่มากมายได้
สำหรับอามโน ซึ่งในสัญญาฉบับนี้จะเรียกว่า "แอ๋ม" หรือ "ไอ้แอ๋ม"
สำหรับอามโนแล้ว การใช้คำว่า "สำหรับอามโน" ถึง 2 บรรทัด
ทำให้เกิดอาการที่เรียกว่า "ไปไม่เป็น" หรืออาการ "แรมต่ำ"
คิดไม่ออกว่าอะไรคือสิ่งที่น่าจะอยู่ในบรรทัดต่อไปดี อืม...
พูดถึงชื่อ "แอ๋ม" จำไม่ได้ว่าเคยแพ่มไปรึยัง เกี่ยวกับที่มาที่ไป
สมมุติว่าไม่เคยละกัน หรือใครที่รู้แล้ว ให้สมมุติว่ายังไม่รู้นะ
"แอ๋ม" เป็นชื่อที่อามโนตั้งขึ้นมาเอง แต่จะตั้งขึ้นมาทะไม
ไม่พอใจชื่อที่พ่อมึงตั้งมาให้งั้นเหรอ? เปล่าเลยครับ เปล่าเลย
กาลครั้งหนึ่ง... เอาอีกแล้วครับ มันมามุกนี้อีกแล้ว -*-
ไม่เป็นไร เราก็ยังจะหน้าด้านเล่นต่อไป เพราะรู้สึกว่ามันน่าติดตามดี
กาลละอีกครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว ย้อนไปเมื่อประมาณปี ปี ค.ศ.2005
ตอนนั้นอามโนเรียนอยู่ชั้นม.5 และไอ้ม.5 นี่แหละ
ที่ได้เป็นคณะกรรมการองค์การนักเรียน ซึ่งต่อไปนี้จะเรียกว่า "องค์การ47"
ชื่อยาวๆแบบนี้ดูเหมือนฉลาด แต่ความเป็นจริงแล้วไม่เลย - -*
ช่วงหนึ่งของชีวิตที่ต้องแข่งกีฬาสี เป็น Staff มันก็ต้องมีป้ายห้อยคอ
แล้วก็เขียนชื่อ หรืออะไรซักอย่าง ที่บอกให้รู้ว่ากุเป็นกรรมการนักเรียน
จำได้ว่าปีนั้นองค์การ 47 เป็นรุ่นที่บ้าพลังมาก ทุกอย่างต้องเริ่ด
มีรองนายก 2 คน คนนึงเป็นกระเทย อีกคนเป็นหมา -*- ชีโร่ไง
และมีนายกฯเป็น เกย์ ... ป่าวๆ แค่แท๊ตชอบกางเกงฟิตๆ รัดกลีบก้นบ่อยๆ
ซึ่งไม่เหมือนเกย์เลย เอาล่ะ เดี๋ยวจะนอกเรื่องไปกันใหญ่...
แล้ววันนึงกุก็นึกห่าไรไม่รู้ขึ้นมา จะสั่งเพื่อนๆทำป้าย
ถึงอามโนจะมีตำแหน่งเป็นแค่ฝ่ายประเมินผล
ที่ปีนึงไม่ได้ทำอะไรเลย ไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ
คือมีไว้ให้คนครบ ประมาณนั้นแหละ
แต่อย่าหาว่าคุย กุสั่งได้แม้กระทั่งรองนายกฯนะเว่ย
เพราะรองนายกกระเทยชอบให้กุทำการบ้าน และยืมตังกุดีเหลือเกิน
ส่วนรองนายกที่หมา มันเป็นด้อยกุตั้งแต่ม.1 แล้ว
ชื่อ "ชิโร่" กุก็ตั้งให้มันเอง 55 จนถึงทุกวันนี้
ชอบมาลงไม้ลงมือกับกุบ่อยๆ เวลากุงัดหมาออกจากปากมัน -*-
ส่วนไม่กล้าสั่งนายกฯเพราะเกรงใจแท๊ตมาก
เพราะแท๊ตกินเหล้าเก่ง และมีเพื่อนเป็นแซ๊บเยอะ
นอกจากนี้ ยังหยิกก้นกบได้เจ็บมากๆอีกด้วย ซี๊ดเลย...
องค์การ 47 ต้องทำอะไรไม่ธรรมดา อามโนก็เลยคิดอะไรแปลกๆ
เหมือนที่เคยคิดทุกๆวัน วันๆนึงต้องมีเรื่องกวนตีนขึ้นมาในหัว
เลยถามเพื่อนๆว่า ป้ายชื่อกีฬาสีของเรา เราใช้ชื่อแฝงกันดีมั้ย
เพื่อนๆในห้องต่างแป๋งหน้าง่าว "มันจะทำห่าไรมันอีก"
ไม่เป็นไร ไม่ตอบแปลว่าตกลง "กุจะตั้งชื่อให้พวกมึงใหม่น้า..."
ไอ้พวกผู้ชาย ต้องมีชื่อเหมือนผู้หญิง ส่วนพวกผู้หญิง ไม่เอา กุขี้เกียจ!
ได้ชื่อเท่ๆกันตั้งเยอะ
กำ กุจำได้แค่นี้เองว่ะ เหมือนจะมีเยอะกว่านี้ด้วย นั่นแหละคงเป็นกุ อามโนไม่ชอบทำอะไรให้เหมือนใคร ปล. กุชอบชื่อ "แอ๋ม" นี่จริงๆ อยากให้เรียกกุว่า "แอ๋ม" จะดีกว่ามั้ย June 03 Slightบล็อกที่ ๙๓
" วันเวลาที่ผ่านไปช้าๆ ช่วยทำให้ลืมเรื่องที่แล้วมา
เรื่องความรัก เจ็บช้ำ ครั้งก่อน สุดท้ายคงต้องยอม และฉันพร้อมจะเดินคนเดียว จากนี้ไป วันเวลาที่ผ่านไปครั้งนั้น ก็คงต้องเก็บเป็นแค่ฝันไป ในวันนี้เธอพบคนใหม่ ฉันต้องยอมเข้าใจ เมื่อเธอเลือกที่จะไป จะวันไหนยังไง เราจบกันแล้ว " "ลืมเรื่องที่แล้วมา" งั้นเหรอ?...
ลืมได้ซะที่ไหน ของมันลืมได้ง่ายๆก็ดีดิ
จากกันด้วยดี ดีกว่า
ฉันรู้ ไม่ได้มีแค่ฉันคนเดียว ที่รักเธอ...
ขอโทษที่ไม่ดีเหมือนใคร และขอบคุณที่สอนให้เข้าใจ
เฮ้อ... บล็อกนี้ไร้สาระสัดๆ May 29 Blogบล็อกที่ ๙๒...
ไม่น่าเชื่อว่าที่ผ่านมา สเปซแห่งนี้มีจำนวน entry blog ทั้งหมด 91 บล็อกแล้ว
ทำไปได้ อีกไม่กี่อันก็ครบร้อยแล้วเนี่ย...
ต่อไปนี้ก็จะใส่เลขบล็อกไปด้วยดีกว่า ขี้เกียจนับหลายรอบ
ก่อนเปิดเรียน ก็เป็นช่วงเวลาที่เวิ่นเว้อแบบเวรี่ เวรี่เหมือนกัน
ไม่รู้จะทำอะไรให้มันสนุกๆ เหมือนเมื่อก่อน เล่นเกมยังไม่หนุกเลย
กุเบื่อ เบื่อห่าไรก็ไม่รุ สงสัยเป็นเพราะ "ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ" เฮ้อ...
ว่ากันด้วย "รถเครื่องใหม่" เง้อ รถเครื่อง = รถมอไซค์ -*-
กาลครั้งหนึ่ง นานมาแล้ว พี่บอกแม่ว่า "ปีหน้าซื้อรถใหม่นะ อามกับเอ็กซ์เรียนไม่เหมือนกัน"
เอ็กซ์อยากได้ "เวสป้า" ... อามโนได้ยินถึงกับซีด มันจะเอาจริงป่าววะ
ราคามันก็ไม่ใช่สามสี่หมื่น ชักเหนื่อยใจ...
จนกระทั่ง กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานมากนัก พี่ก็บอกแม่อีกทีว่า
"เอารถอะไรก็ได้แม่ แม่กับพ่อเลือกเอาตามใจเลย มือสองก็ได้"
แบบนี้ค่อยดีหน่อย ประหยัดตังได้อีกเยอะแยะมากมาย
คุณพ่อคุณแม่ก็ไปดูรถมือสองแถวๆบ้าน ก็ไม่ถูกใจซักคัน
งั้นซื้อรถใหม่ก็ได้ แม่ก็ถามพี่ว่าอยากได้แบบไหน
"ให้อามเลือกละกัน" ... อ้าวกำ เป็นกูซะงั้น ใช้กุก็ไม่ได้ใช้
"เอาอะไรก็ได้" คำว่า "อะไรก็ได้" เป็นคำที่ทำให้มนุษย์ลำบากใจมากที่สุด
รู้สึกแปลกๆไงไม่รู้ ต้องเลือกซื้อรถ ที่ตัวเองจะไม่ได้ใช้ ไม่ได้เป็นเจ้าของ
ไม่ใช่ว่าแอบงอนที่ไม่ใด้ใช้รถใหม่นะ แต่เป็นเพราะไม่เคยทำแบบนี้ซักที
"การเลือกให้คนอื่นแบบเต็มแม็กซ์" เคยแต่เลือกให้ตัวเอง มาวันนี้
ต้องเลือกของใช้ให้คนอื่นมั่ง ไปไม่เป็นเลยกู เอาไงดี คิดหนักนะเนี่ย
จนกระทั่ง กาลครั้งหนึ่ง ไม่นานมานี้ เริ่มพิจารณารถมอไซทุกชนิดที่มี
ฮอนด้า กะ ยามาฮ่า เท่านั้น แม่บอกว่า "โนซุซุกินะลูก" แน่นอนอยู่แล้วแม่
ไปดูศูนย์ฮอนด้า จิตใต้สำนึกก็บอกว่า "มันไม่ใช่อ่ะแอ๋ม"
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกไม่ชอบฮอนด้า ขับแล้วมันไม่ใช่ มันไม่ใช่อ่ะกิ๊ฟ -*-
สวยก็สวยนิดหน่อย แต่ก็ไม่เท่าไหร่ หน้าตางั้นๆ
ขอบอกว่า ฮอนด้านี่ ใครใช้แล้วไม่ดูแลดีๆ ไม่น่าจะเกิน 4 ปีคงพัง จริงๆนะ มันหลวมๆ
ตัดฮอนด้าออกไปทุกรุ่น เหลือยามาฮ่า ฮ่าๆๆ ครอบครัวเราต้องยามาฮ่าเท่านั้น
ไม่ได้ติดใจอะไรนักหนา แต่มอไซทั้ง 3 คันเป็นยามาฮ่าหมดเลย - -*
กาลครั้งหนึ่ง เร็วๆนี้ อามโนก็บอกตัวเองว่า "รถออโตเมติกดีมั้ย"
สงสัยเป็นเทรน ช่วงนี้มีแต่ออโตเมติก กุแบบ เบื่อแล้วแบบเดิมๆ
หาสิ่งใหม่ๆให้ชีวิตมั่งดีกว่า โอเค... ออโตเมติก ต้อง ยามาฮ่า
Nouvo MX ดูในรูปสวยชิหาย ไปดูของจริง ร่างยักษ์ยังกะรถไถ
ราคาก็น่า... น่าเดินหนีอยู่ ห้าหมื่นเป๊ะๆ บ๊ายบาย นูโวในฝัน
Fino รุ่นนี้กำลังมาแรง มากๆ ฮอตฮิตในบรรดาสาวๆ และกระเทียมกิทั้งหลาย
พี่บอกว่า "ไม่ดีกว่า มันเหมือนรถผู้หญิง" โอเคครับ ฟีโน่ตกปายย
และแล้วต้องเป็นตัวเลือกสุดท้ายที่เหลือ Yamaha Mio
เอาไว้สุดท้าย เพราะมีโอ เป็นสัญลักษณ์อย่างหนึ่งของ "แซ๊บ"
รู้ๆกันอยู่ว่ากุไม่ชอบแซ๊บ (มากๆ) แต่.. มันคงต้องเป็นมีโอจริงๆ
เมื่อเราต้องเลือก "ตัวเลือกอันดับสุดท้าย" เอาว่ะ เอาก็เอา
เป็นแซ๊บก็คราวนี้ล่ะบ่าเฮ้ย...
และแล้วก็ออกมาเป็น Yamaha Mio ZR 2007 สีขาว-ครีม
มูลค่า xx,650 บาท จะเซ็นเซอร์มันทำไม - -*
คุณแม่ติดออพชั่นให้ เป็นสัญญาณกันขโมย แบบของรถยนต์
กุก็เพิ่งเคยเห็นเนี่ย เหมือนของรถยนต์เด๊ะ แต่ติดอยู่กะมอไซ???
โอเค แม่เป็นห่วงลูก กุก็กลัวรถหายเหมือนกัน กลัวมากๆๆๆๆ ถึงมากที่สุด
+ ตังอีกนิดหน่อยไม่เป็นไร เพื่อความปลอดภัย
พอเพื่อนกุมาเห็น มันถาม "เดี๋ยวนี้มึงขับรถยนต์ละเหรอ?"
กุก็บอก รถเครื่องกุ แม่ง ไม่เชื่อกุอีก เอารีโมทไปกดเล่น
มันก็ดัง เสียงดังมากด้วย แต่มันก็ยัง... ยังไม่เชื่ออีก
หาว่าเป็นของเล่น เป็นเทรนใหม่รึเปล่า มอไซมีเสียง
มันก็ไปแตะๆรถดู มันก็ดังอีก แม่งถึงจะเชื่อกัน -*-
พอเห้ออะ... กุอายคนอื่นเค้า เค้ามองกันใหญ่แล้ว - -*
รถเครื่องติดกันขโมยมันแปลกตรงไหนวะ กุว่าไม่แปลก แค่กุไม่เคยเห็นใครทำ
คนเขาจะ "ส้มตา" กุมั้ยเนี่ย จะหาว่ากุไฮโซโอเว่อเกินเหตุอีก
เอ้า ใครอยากให้รถตัวเองหายมั่งวะ... แม่ง มองกันจัง...
ถอยมาวันแรก จอดไว้ที่หอ กุนอนแทบไม่หลับ กลัวมันหายยย
ล็อคแม่ง 3 ชั้นเลย ล็อคคอ ล็อคบล็อกกุญแจ มีสัญญาณกันขโมยอีกที
แต่ก็ยังไม่โล่งใจ ใครไม่เข้าใจมึงไปซื้อรถใหม่มาเลย แล้วเอามาจอดที่หอนะ
รับรอง วันแรกมึงนอนไม่หลับเหมือนกุแน่...
May 26 Cottageก่อนจะกลับไปเชียงใหม่ เพื่อไปเป็น "ปี 2"
เวลาก็ผ่านไปเร็วดี... 1 ปีมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นมากมาย
กลับเชียงใหม่ คงเป็นชีวิตที่วุ่นวายอีกครั้ง
คงต้องกลับไปใช้ชีวิตแบบ "อยู่ไปวันๆ" อีกครั้งล่ะมั้ง
อยู่บ้านเป็นอะไรที่มีความสุขที่สุดละ
ไม่มีที่ไหนอุ่นใจเท่าบ้านเรา ทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
มีความสุขกับทุกๆสิ่งที่เห็น ทุกๆสิ่งทีได้ทำ
ครอบครัวเราอบอุ่นดีจัง...
อากาศปลอดโปร่ง ตื่นเช้าตื่นสายก็สดชื่นเหมือนกัน
ตื่นขึ้นมาก็ไม่กินข้าวเช้า เล่นเกมก่อนซะงั้น
(ประโยคข้างต้นเป็นประโยคประเภท "น")
(เด็กอายุต่ำกว่า 12 ปี ผู้ปกครองควรให้คำแนะนำ)
เล่นเกมแล้วก็กิน กินแล้วก็นอน นอนแล้วก็ตื่น
ตื่นแล้วก็เล่นเกมอีกนิด แล้วก็ออกไปเที่ยวกับเพื่อนๆ
กินนั่น กินนี่ ตรงนั้นนิด ตรงนี้หน่อย เห้ออ...
คงไม่ได้เจอกันอีกนานมั้ง รึเปล่าไม่รู้
ทุกอย่างเป็นไปอย่างสวยสดงดงาม
มองไปทางไหนก็มีแต่เรื่องดีๆ
วันนี้ เห็นประกาศอาจารย์ 3 อีก 230 คน
แม่กูก็เป็น 1 ในนั้นด้วย!!! ดีใจร้องซะลั่นบ้านเลย
ดีใจกับแม่จริงๆ แม่พยายามมาเป็นปีๆละ
ผ่านอุปสรรคมาหลายอย่าง รอแล้วรออีก
และแล้ววันนี้ก็มาถึง อืม... ของเค้าดีจริงๆ
ตอนค่ำๆ ไปกินข้าวเย็นที่บ้านคุณตาคุณยาย
กินข้าวพร้อมกันคนเยอะๆนี่มันสนุกดีจัง
กับข้าวมีให้เลือกกินมากมายหลายอย่าง
ผู้ใหญ่เค้าก็คุยเฮฮากันไป กูก็กินอย่างเดียวเลย ไม่พูดไม่จา
คุยไปคุยมา วกมาเรื่องกูจนได้ เริ่มที่ "ทรงผม"
และก็ไปจนถึงเรื่อง "ผู้หญิง" จนได้
พ่อ แม่ ป้า น้า ถามถึงเรื่อง "ผู้หญิงคนนั้น"
คนที่เคยเห็นในอัลบั้มรูป* ตอนไปอยู่ที่หออามโน
อัลบั้มรูปนั้น อามโนนำรูปคนที่รักมากที่สุด
ที่มีอยู่ในคอม เอาไปอัดเก็บไว้เป็นอัลบั้ม
และก็วางไว้บนโต๊ะ พอคุณแม่และป้าๆน้าๆเข้าไปในห้อง
ก็หยิบไปดูซะงั้น และก็บอกว่านี่แหละ "แฟนอาม"
อัลบั้มนั้น ถ้าใครดูแล้ว คงคิดเป็นอย่างอื่นไม่ได้
มีแต่รูป "ผู้หญิงคนนั้น" ทั้งอัลบั้ม ประมาณ 35+ ได้มั้ง
ซึ่งตอนนี้ส่งไปให้ "ผู้หญิงคนนั้น" แล้ว
และกำลังจะเอาไปอัดใหม่อีกรอบ...
ป้ากับน้าถามตอนที่กินข้าวว่า คนที่เห็นในรูป ใช่รึเปล่า
พ่อก็จำได้ เพราะพ่อก็เคยดูอัลบั้มรูปเหมือนกัน
แม่ก็บอกป้ากับน้าว่า "เมื่อก่อนถามอามแล้ว อามบอกว่าเพื่อน
ใช่คนพิเศษมั้ย ก็ไม่ใช่ แต่ตอนนี้ไม่รู้เนอะ ไม่เห็นพามาให้แม่รู้จักเลย"
อามโนก็ได้แต่ยิ้ม และก็บอกๆไปว่า ไม่ใช่หรอก เป็นเพื่อนกัน
ไม่น่าเชื่อ ว่าจะโดนแซวจากทุกคน
ทำไงได้ ก็ต้องยิ้ม และบอกไปเหมือนบรรทัดข้างบน
ต้องยิ้ม ต้องทนยิ้ม ต้องฝืนยิ้ม
อยากบอกทุกคนเหลือเกิน ว่าตอนนี้ทุกอย่างมันเป็นยังไง
เห็นยิ้มๆแบบนี้ รู้มั้ยว่าอาหารมันกำลังจะไม่ย่อย
"เรื่องนั้น" มันแว่บเข้ามาในหัวอีกแล้ว
อาหารมีเยอะ ของอร่อยๆทั้งนั้น แต่ต้องรีบกิน ต้องรีบทำให้อิ่ม
สิ่งที่ได้ยินมันทำให้กินไม่ลง ทุกคนยังเข้าใจว่ามันยังเหมือนเดิม
ทั้งๆที่มันไม่ใช่เลย... อาหารไม่ย่อยจริงๆ...
มีเรื่องเป็นพันที่ทำให้มึความสุข ทำให้ยิ้มได้
แต่เมื่อคิดถึง "เรื่องนั้น" ที่มันผ่านเข้ามา
ความสุขเป็นร้อยเป็นพัน ดูเหมือนจะไม่มีความหมาย
ทำใจไม่ได้กับ "เรื่องนั้น" จริงๆ
 ...  May 21 Night Lifeจบไปแล้วอย่างสวยงาม Sapa8 : Night Life ชีวา ราตรี
การทำงานที่ต้องพบกับคำว่า "ห้ามพลาด" ครั้งแรกในชีวิต
อามโนไม่ได้แสดง แต่เป็นฝ่ายที่เรียกกันว่า "Control"
ทั้งๆที่จริงๆแล้ว กูคุมแค่เสียงกับโปรเจ็คเตอร์
แต่ ซะป๊ะ มันคือการแสดงบนเวที
เพราะฉะนั้น เรื่องเสียงก็ถือว่าสำคัญมากเหมือนกัน
กลายเป็น Control การแสดงทั้งหมดไปโดยปริยาย
แต่ยังไงมันก็ต้องพลาดกันบ้างแหละ
สี่ตีนยังรู้พลาด นักปราชญ์ยังรู้พลั้ง
รอบแรก ถึงกับซีด - -* เพลงสรรเสริญพระบารมี เสียงไม่ออก
คนดูยืนกันเต็มห้อง แต่เสียงไม่ออก เลยต้องปิด
อันนี้เป็น Technical Error จริงๆ
น้องกุที่คุมคอมตัวล่าง ที่ต่อกับโปรเจ็คเตอร์น่ะ
มันบอกว่า สายแจ็คเสีย เป็นห่าไรไม่รู้ แต่เดี๋ยวมันก็ดีเอง
กุก็คิดว่าเป็นแบบนั้น แต่เดี๋ยวมันดี ก็โอเค
ต่อไป เต้นเปิด I love the night life
รันเพลงไปได้ประมาณ 15 วินาที เพลงหยุด~!
เปิดใหม่อีกแป๊ป ประมาณ 3-4 วินาที ก็หยุดอีก!
ไอ้คนที่มันเปิดเพลง มันบอกว่า คอมแฮ้ง คอมรวน
เป็นห่าไรไม่รู้ เพลงมันเด้งเอง มันไม่ได้ทำไร
ขอไม่บอกชื่อละกัน แต่ไอ้คนนั้นมันเป็นเฮดควบคุมระบบไฟฟ้า
ไม่ใช่คนรันเพลง คนที่รันเพลงคือกู แล้วไงล่ะ
แล้วทำไมมึงต้องมานั่งตรงนั้น ทำไมมึงต้องมาเปิดเพลงให้กู
กูว่ากูไม่ได้ขอให้มึงช่วยนะ น้องกูที่อยู่ฝ่ายกูก็มีอยู่
ก่อนการแสดงกูเปิดคอมทั้งวัน ไม่เคยแฮ้ง ไม่เคยรวน
เพราะฉะนั้น เพลงมันผิดพลาด เพราะ "คน" แน่นอน
ถามสิว่าทำไมกูไม่ไปบอกให้มันคนนั้นไปให้พ้นๆ
" กูไม่อยากมีเรื่อง " ถ้ากูบอกอะไรไปตอนนั้น
เท่ากับไปบอกมันว่า "มึงเสือก" โอเคมั้ย ชัดเจน
พูดแบบนี้มีเรื่องแน่นอน
กูทำให้เพลงหยุดกลางคัน การแสดงชุดนี้ต้องเริ่มใหม่
ทำให้เพื่อนกูเสียสมาธิ และเต้นผิด ทั้งหมดนี้ ความผิดกู
การแสดงรอบแรกทำให้รู้สึกแย่ แต่ก็ทำใจได้ เพราะเป็นรอบแรก
ทำให้รอบที่สองในวันนั้น กูไม่ไว้ใจใคร
ไม่มีคนอื่นนั่งหน้าคอมนอกจากอามโน
ไม่ไว้ใจแม้กระทั่งน้องที่อยู่ฝ่ายเดียวกัน
รอบนี้กูขอรันเองดีกว่า ... และแล้วก็ไม่พลาด ดีใจมาหน่อย
วันต่อมา การแสดงรอบที่สาม นี่คือความผืดพลาดที่ร้ายแรงที่สุด
ไอ้น้องข้างล่างมันบอกว่าแจ็คคอมตัวล่างมันเสียอีกแล้ว
(ที่จริงมันไม่เสียหรอก พี่ที่ให้เช่าเครื่องเสียงบอกว่า
ถ้ามันเสียบแจ็คดี เปิดเสียงที่คอม ไม่มีปัญหาแน่นอน
ที่มันไม่ออก น่าจะเป็นเพราะเสียบแจ็คไม่ดี หรือลืมเสียบมากกว่า -*-)
เสียงไม่ออก ภาพออก แต่คนดูก็ยังฮา คิดว่าเป็นละครใบ้
แต่อามโนก็ทำพลาดอีก ลืมกด stop ใน playlist
ทำให้เพลงของการแสดงต่อไปขึ้นทันที... -*-
พลาด พลาด พลาด ๆๆๆ รอบนี้รวมแล้วพลาดไป 4 ครั้ง
เทคนิค 1 ครั้ง อีก 3 ครั้งเป็น Unforced Errors ของกูเอง
จบรอบนี้รู้สึกแย่มากๆๆๆๆ จนต้องไป "ที่นั่น" เพื่อสงบสติอารมณ์อยู่พักใหญ่
ตัดสินกันที่รอบสุดท้าย มีเพื่อนมาดูด้วย รอบนี้ต้องทำให้เต็มที่
พลาดไม่ได้ การแสดงทุกอย่าง เรียกได้ว่า เกือบจะเพอร์เฟ็ค
ผิดพลาดเล็กๆน้อย ไม่มีผลเสียหายอะไร
และแล้ว ซะป๊ะ 8 ก็จบลงด้วยดี
พร้อมด้วยแรงการแรงใจ เหงื่อของอามโนอีกเป็นแกลลอน!
ขอบคุณผู้ชมทุกท่าน
ขอบคุณ Back Stage ที่ทำได้ทุกอย่างตามที่ขอ
ขอบคุณนักแสดงทุกคน ที่ตั้งใจซ้อม และแสดงอย่างเต็มที่
ขอบคุณรุ่นพี่ทุกคน ที่ถึงแม้มาจะไม่ทำอะไร แต่ก็ให้กำลังใจกันดี
ขอบคุณรุ่นน้อง 50 ทุกคน ที่ช่วยกันผ่านเรื่องยากๆไปได้
Special Thanks
ตอนนี้ยังคิดออกแค่นี้นะ ถ้าลืมใครก็ขออภัยด้วยละกัน วันนี้พอแค่นี้แหละ May 15 NatureBeautiful Life ชีวีตที่สวยงาม
เรียนวิชา "ปรัชญาตะวันออก" หลังมิดเทอม
ว่าด้วยความสัมพันธ์ของมนุษย์กับธรรมชาติ
"มนุษย์ไม่ได้เป็นเจ้าของธรรมชาติ แต่เป็นแค่ส่วนหนึ่งของธรรมชาติ"
อยู่เชียงใหม่มานาน พอกลับบ้านที
รู้สีกว่าอะไรๆมันก็ดูสดชื่นไปหมด
ธรรมชาติอันสวยงาม แสงแดดที่ไม่ค่อยได้เห็น
เห็นพระอาทิตย์ขึ้น พระอาทิตย์ตก
เห็นดวงดาว เห็นก้อนเมฆขาวๆ
อยู่บ้านเรา บ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิด
ไม่ว่าจะทำอะไรก็มีความสุข
แต่... ไม่ว่าจะแค่ไหน
พอคิดถึง "เรื่องนั้น"
ความเสียใจมันก็เข้ามา
ความเจ็บปวด ที่แทบจะทนไม่ไหว
ความคิดถึง ที่แทบจะทำให้เป็นบ้า
ก็กลับมาทำร้ายกัน ในทุกวินาทีของชีวิต
" จะต้องเป็นอย่างนี้ นานเท่าไร
โอกาสที่มันจะหาย มองไม่เห็นทาง..."
May 12 Disappearดูดีมั้ย มีสเปซสีจางๆแบบนี้ พอดีเพิ่งเห็นว่ามันทำได้
ดีเหมือนกัน เข้ากับบรรยากาศ
ที่ทุกอย่างกำลังจะจางหายไป...
ซักวันหนึ่งมันคงไม่เหลืออะไรซักอย่างมั้ง
อะไรที่มันจางๆ มันอาจจะหายไป
หรือจะกลับมาสดใสเหมือนเดิมได้รึเปล่า
ทำยังไงถึงจะรู้
รอสิ...
ไม่เป็นไร...
Time may change your heart
My love for you never changes.
ชอบจริงๆ
อัพเดทเพลงในสเปซอีก ลองฟังกันดูนะ
ตอนนี้ก็มีเพลงทั้งหมด 12 เพลงละ
กว่าครึ่งเป็น Canon หลายๆเวอร์ชั่น
Pachelbel's Canon เป็นอะไรที่ไพเราะที่สุดในโลก
ผมอยากให้พวกคุณฟังนะ บางเพลงเสียงเบาไปหน่อย ก็ไปเร่งเสียงเอาเอง...
May 09 My Hopeเคยใช้ชีวิตอย่างหลอกตัวเอง อย่างไม่มีความหวัง แต่ตอนนี้...
ความหวังของผมก็คือ การรอคอยคนรักกลับมา
ตอนนี้คนรักของผมอยู่ที่ไหนซักที่
อาจจะเป็นดินแดนอันแสนไกล
อาจจะทำอะไรซักอย่างอยู่
แต่นั่นคงไม่สำคัญ
ผมแค่รอคอยเขากลับมา
เมื่อถึงวันนั้น ทุกอย่างก็จะกลับเป็นเหมือนเดิม
นี่คือสิ่งที่ผมหวังในตอนนี้
ตอนนี้ชีวิตอามโนก็มีสิ่งที่เรียกว่า "ความหวัง" แล้ว
พอใจรึยังครับ
"ทั่น Commentater ทั้งหลาย..."
You say anything Whatever you like to say to me Time may change my life You say anything… Say anything Please say anything... May 07 ReturnSomeone has asked me
"When will you change your mode back to Thai?"
-*- Okay... Please wait a minute...
สองวันมานี้ เน็ตที่ห้องเสีย โทรไปถาม
เค้าบอกว่า "น้องยังไม่ได้จ่ายตังครับ"
กำ... กูจ่ายแล้วเว้ย จ่ายแบบล่วงหน้า ไปเช็คซะ
(ที่จริงไม่ได้พูดงี้หรอก พูดแบบนี้ตายแน่)
พี่เค้าก็เช็คให้ ซักพัก ก็เสียบสายแลนให้เราใหม่ เย้ ดีใจจัง
หลายๆ Entry(s) ที่ "ซาหริด" แพ่มเป็นภาษาปะกิด
หลายคนคงคืดแบบนั้น ซาหริดจัง เอ็นทาเนียร์เวรนิ
เหตุผลของมัน มีอยู่แล้วล่ะ แต่ไม่ได้บอกก่อน
ประการแรก ภาษาอังกฤษ ไม่ใช | |||
